komünist yazılar

  “Öncelikle Atatürkçülüğün ya da Kemalizm’in ilerici yönünün abartılması ve ona sahip olmadığı devrimci vasıfların yüklenmesi, Türkiye solunda eski (Şefik Hüsnü) TKP’den kalma bir hastalıktır.” (1) Evrensel’den Yusuf Karataş’ın “Meğer tek eksiğimiz Atatürkçülükmüş-1” başlıklı yazısında böyle diyor. Esasen hiç ilgilenmediğim bir tartışmaya Karataş’ın yukarıdaki alıntıda gördüğünüz Şefik Hüsnü değerlendirmesi nedeniyle dahil olmak zorunda kaldım. Uzun zamandır yazmayı düşündüğüm ancak fırsat bulamadığım bir meseleyi bu vesileyle tartışmaya açmak istiyorum: Şefik Hüsnü TKP’sinin kemalizm olumlamasının kaynağı nedir? Lafı dolandırmadan, en başa yazalım. Tarihsel TKP’nin kemalizm değerlendirmeleri özgün değildir. TKP’nin kemalizm tahlilinin ana kaynağı Komintern (Komünist Enternasyonal)’in tezleridir. Yani bu döneme ilişkin herhangi bir söz söyleyeceksek evvela gerçeğe bağlı kalacağız. Eğer gerçeği iğdiş etmekte ısrar edersek bunun adı tahrifattır. Meseleyi açalım. *** Alm...

  “Ve işte 12 Ağustos günü kocamın mezarına yaşlı bir dul kadın gibi değil, ümitle pırıl pırıl istikbâle güvenen genç bir gelin gibi başım yüksek, gözlerim kuru gidiyorum.” Suat Derviş, Reşat Fuat’ı kaybedişinin birinci yılında kaleme aldığı yazıyı bu cümleyle bitirmişti. Büyük romancı Derviş o güne dek onlarca yazı yazdı, çeviriler yaptı ve birçok roman yarattı. Bunlara rağmen, belki de yaşamında en çok zorlandığı şey “kocam, hocam ve arkadaşım” dediği Reşat Fuat’a dair bu anma yazısını yazmak olmuştur… Bu olasılık güçlüdür, çünkü elimizde Fosforlu Cevriye gibi devâsa bir “kanıt” bulunuyor. Suat Derviş ona duyduğu aşkı Cevriye’nin ağzından böyle itiraf etmişti: “Dünyada ona benzer, onun kadar uslu, ciddi, merhametli, insan bir erkek görmemişti.” *** Reşat Fuat 1900 yılında Selanik’te doğdu. Babası yargıçtı. İlköğretim ve liseyi Konya’da okudu. Reşat Fuat’ın annesi Mustafa Kemal’in annesinin yeğeniydi. Yani Reşat Fuat’la Mustafa Kemal uzaktan akrabaydı. Reşat Fuat liseyi bitirince ...

  “Rekabet, modern toplumda hüküm süren, herkesin herkese karşı verdiği savaşın en kusursuz ifadesidir.  İşçiler arasındaki rekabet, işçi üstündeki etkisi düşünüldüğünde mevcut durumun en kötü yönünü oluşturur ve proletaryaya karşı burjuvazinin elindeki en etkili silahtır.” (1) Engels İngiltere’de Emekçi Sınıfların Durumu isimli eserini 1844 yılında yazdı ve ardından yaklaşık yarım asır geçtikten sonra esere yazdığı önsöze şu cümleyi ekledi: “İşçi sınıfı içinde bir aristokrasi oluşmaktadır.” Engels 11 Ocak 1892’de yazdığı bu önsözde İngiliz işçi sınıfının imtiyazlı hâle geldiği için sosyalizmden ve devrim düşüncesinden uzaklaştığını da tespit etti. Keza, Engels aynı eserde İngiliz sanayisinin İrlanda işçisinin emeği üzerine inşa edildiğini de belirledi. İngiliz işçisi İrlanda işçisi karşısında üstün bir konuma yerleştikçe hem İrlanda işçisine düşmanlaştı hem komünizm düşüncesinden koptu hem de İngiliz burjuvazisine teslim oldu. İngiliz işçi sınıfını İngiliz kapitalist sınıfın...